স্কুলৰ প্ৰথম সপ্তাহত তাহাঁতৰ শ্ৰেণীত এজন নতুন ল'ৰা আহিল — তাৰ নাম আছিল অৰ্জুন। সি অসমৰ পৰা আহিছিল আৰু ইংৰাজী কমকৈ জানিছিল।
দুপৰীয়া আহাৰৰ বেলাত সকলোৱে নিজৰ নিজৰ দলত বহিল। অৰ্জুন অকলে এখন টেবুলত বহি আছিল।
দুবৰিয়ে তাক দেখি বগৰীক কলে, "চা, সি অকলে আছে।"
বগৰীয়ে চালে আৰু কলে, "হয়, কিন্তু আমি তাক নাজানোঁ।"
"মই যাম," দুবৰিয়ে কলে আৰু উঠি গ'ল।
"হেলো! মোৰ নাম দুবৰি। তুমি নতুন নেকি?"
অৰ্জুনে মূৰ জোকাৰিলে। "হয়। মই অৰ্জুন।"
"তুমি অসমীয়া জানা?" দুবৰিয়ে অসমীয়াত সুধিলে।
অৰ্জুনৰ মুখখন লগে লগে উজলি উঠিল। "হয়! তুমিও জানা?"
বগৰীয়েও লাহে লাহে আহি বহিল। সিহঁতে কথা পাতিলে — অসমৰ বিষয়ে, ফুটবলৰ বিষয়ে, আৰু কোন কোন গল্পৰ কিতাপ ভাল লাগে তাৰ বিষয়ে।
সেইদিনাৰ পৰা অৰ্জুন তাহাঁতৰ দলৰ অংশ হৈ গ'ল।
ঘৰলৈ আহোঁতে বগৰীয়ে দুবৰিক কলে, "তুমি ঠিকেই কৰিছিলা। মই নিজে আগবাঢ়ি যাব লাগিছিল।"
দুবৰিয়ে মিচিকিয়াই হাঁহিলে। "একো নাই, এতিয়া গম পালা নহয়?"